do początku mapa serwisu kontakt  
teatralnia
Proces

Przedmiotem tytułowego procesu jest nieokreślona wina Józefa K., urzędnika bankowego, bohatera powieści. W wyniku procesu bohater zostaje skazany na śmierć. Sam proces ma charakter absurdalny. Oskarżony nie wie, o co jest oskarżony, ani kto go oskarża, nie ma praktycznie żadnej możliwości obrony. Tytuł powieści odnosi się do jednostkowej sytuacji bohatera utworu, ale ma też wymiar metaforyczny - życie każdego człowieka jest takim właśnie procesem.

Przedstawione w powieści wydarzenia rozgrywają się w ciągu roku. W momencie rozpoczęcia akcji bohater kończy trzydzieści lat, w dniu egzekucji znajduje się w przededniu swoich trzydziestych pierwszych urodzin.


Czytaj więcej na https://www.bryk.pl/lektury/franz-kafka/proces.streszczenie-krotkie#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefox

 

https://www.cda.pl/video/191363962

 
Rozmowy z katem

Powieść jest oparta na autentycznych wydarzeniach. W roku 1949 Kazimierz Moczarski, dziennikarz, prawnik z wykształcenia, żołnierz Armii Krajowej, został osadzony przez władze komunistyczne wraz ze zbrodniarzem, wysokiej rangi oficerem SS Jürgenem Stroopem w jednej celi więzienia mokotowskiego w Warszawie. Stroop (m.in. likwidator getta warszawskiego podczas powstania w 1943, odpowiedzialny za śmierć dziesiątek tysięcy ludzi) został wcześniej skazany na karę śmierci przez amerykański sąd, w Polsce sądzony był m.in. za zbrodnie z Warszawy i poznańskiego. Umieszczając Moczarskiego ze zbrodniarzem władzom komunistycznym prawdopodobnie chodziło o złamanie psychiki polskiego bohatera wojennego i działacza AK. Wraz z nimi wyrok odbywał niejaki Gustaw Schielke, niemiecki policjant. Ta sytuacja sprowokowała Moczarskiego do stworzenia portretu osobowości hitlerowca, opisu jego życia i kariery oraz napisania książki o mechanizmach działania i rozwoju nazizmu[2].

Uwagę zwraca niezwykła pamięć Moczarskiego, który spisując rękopis tuż po wyjściu z więzienia w 1956, pamiętał wiele szczegółów z pobytu, takich jak rozmowy, gesty czy reakcje współwięźniów. Sam autor podejrzewał, że pamięć spowodowana była niezwykłym napięciem okresu wyczekiwania na wykonanie na nim wyroku śmierci. Przed opublikowaniem Rozmów wszystkie fakty w nich zawarte, w miarę możliwości, zostały przez autora zweryfikowane. Moczarski miał dostęp do niektórych świadków opisanych zdarzeń oraz do stenogramów i dokumentów procesowych polskich i amerykańskich.

https://www.cda.pl/video/2069523ce?a=1

 
Epilog Norymberski

Epilog norymberski jest filmową wersją spektaklu Teatru TV wystawionego przez Jerzego Antczaka w 1969. Scenariusz oparto na autentycznych dokumentach i stenogramach, wykorzystano także fragmenty archiwalnego filmu z Auschwitz-Birkenau, wyświetlonego w trakcie procesu. Na potrzeby Epilogu odtworzono wygląd sali sądowej, jednak wprowadzono pewne zmiany (m.in. zrezygnowano z tłumaczy, galerii dla prasy, zredukowano liczbę sędziów i obrońców). Do udziału w filmie zaproszono Karola Małcużyńskiego – korespondenta i naocznego świadka procesu, który wraz z narratorem (Andrzej Łapicki) na bieżąco komentuje przebieg akcji, uzupełniając ją o własne wspomnienia. Całość uzupełniają sceny rozmów amerykańskiego psychologa więziennego dr. Gilberta (Jan Englert) z oskarżonymi.

 

"Epilog Norymberski"https://www.cda.pl/video/20636254a

 
Moskwa pietuszki

https://www.cda.pl/video/138524ce

. Utwór ten, napisany prawie pół wieku temu i do końca istnienia Związku Radzieckiego zakazany w tym kraju, to nie tylko opowieść o dogłębnym, nieokiełznanym i wyrafinowanym piciu wszystkiego, co nosi znamiona alkoholu. To także liryczna, przejmująca poetycka opowieść o miłości i zmarnowanym życiu. O podróży pociągiem do granicy marzeń, której początkiem jest Moskwa, a końcem mała stacja Pietuszki.

 
Gaston Salvatore - Stalin

talin – spektakl Teatru Telewizji, dramat z 1992 roku w reżyserii Kazimierza Kutza, na podstawie sztuki chilijskiego pisarza Gastona Salvatore.

W środku nocy Stalin każe sprowadzić do swojego mieszkania Icyka Sagera – aktora odtwarzającego rolę Króla Leara Williama Shakespeare'a (pierwowzorem postaci Sagera był Salomon Michoels, aktor żydowskiego pochodzenia, również odtwórca Leara, który zginął w 1948 w Mińsku wepchnięty pod ciężarówkę przez agentów MGB). Nawiązuje z nim rozmowę, która z sympatycznej powoli przeistacza się w nieprzyjemną, gdyż Stalin uprzednio dowiedział się że kreacja Sagera, jak i całe przedstawienie, odbierana jest przez publiczność jako nieprzychylny dyktatorowi komentarz do bieżącej sytuacji politycznej w Związku Radzieckim.

Stalin rozpoczyna z Sagerem drobiazgową analizę dramatu Shakespeare'a, która przekształca się w nękanie aktora. Stalin zagłębia się w jego przeszłość, rzekome powiązania ze spiskowcami – syjonistami, pobyt w więzieniu. Po pierwszej rozmowie następują kolejne. Sager zaczyna rozumieć, że grozi mu śmiertelne niebezpieczeństwo, zwłaszcza że przywódca ZSRR informuje go o aresztowaniu jego syna Jurija. Icyk podejmuje grę o życie.

https://www.youtube.com/watch?v=sUiZucbpkmE

 
Śledztwo

Śledztwo to z pozoru klasyczny kryminał utrzymany w tradycyjnym, angielskim stylu. Jednak im dalej w tekst, tym przed czytelnikiem otwiera się coraz więcej nowych gatunków. Z początku rzeczowe śledztwo, poszukiwanie winnych i motywów zbrodni przeradza się w surrealistyczne i metafizyczne rozważania. Nowoczesna wizja świata-chaosu zaprasza czytelnika do labiryntu, w którym napotyka na nie zawsze godnych zaufania przeciwników. Śledztwo to lektura zaskakująca, frapująca i całkowicie niekonwencjonalna.

https://www.youtube.com/watch?v=ykib9FHF1IA

 
Kariera Artura Ui

http://"Kariera Artura Ui" (1973) - sztuka telewizyjna

Pisząc "Karierę Arturo UI", Bertolt Brecht (1898-1956) miał oczywiście na myśli konkretną postać, historię dojścia Adolfa Hitlera do władzy. Pod datą 10 marca 1941 r. zanotował w swych zapiskach: "Wpadł mi znowu do głowy pomysł, który miałem już raz w Nowym Jorku, żeby napisać sztukę gangsterską, która by przypomniała pewne zdarzenia, znane nam wszystkim..." Taka interpretacja sztuki znalazła swój wyraz w tradycji inscenizacyjnej, również w Polsce. Stałym punktem odniesienia dla naszych rodzinnych inscenizatorów był głośny spektakl Erwina Axera z 1962 r. z Tadeuszem Łomnickim, który wyposażył swego Arturo w cechy fuhrera.

 
Przesada

Agnieszka Osiecka - Przesada (1961)

https://www.youtube.com/watch?v=2efkAxQkFwY

Perypetie mieszczańskiej rodziny i niesfornych bliźniąt, Beatki (Barbara Krafftówna) i Karolka (Wiesław Michnikowski). Pewnej nocy chłopcu ukazuje się zjawa (Alina Janowska), która twierdzi, że jest duchem jego matki. Padła ofiarą morderstwa. Również przy łóżku dziewczynki gości postać z zaświatów - jej prawdziwy ojciec (Jan Kobuszewski), którego niegodziwa żona otruła pasztetem. Dzieciaki obiecują duchom swoich prawdziwych rodziców sprawiedliwość... Roztańczony spektakl z piosenkami Agnieszki Osieckiej w opracowaniu muzycznym Edwarda Pałłasza.

 
Kabaret Starszych Panów Wieczór IX "Zupełnie Inna Historia"

https://www.youtube.com/watch?v=Yfh4R6F4L5k

Kabaret Starszych Panów – nazwa autorskiego kabaretu Jeremiego Przybory i Jerzego Wasowskiego i tytuł cyklu programów telewizyjnych, emitowanego od 16 października 1958 do 22 lipca 1966 przez Telewizję Polską.

Dzięki Kabaretowi Przybora i Wasowski zostali uznani za twórców rozrywki telewizyjnej w Polsce lat 50. i 60. XX wieku. W programach Kabaretu występowali m.in. Irena Kwiatkowska, Barbara Krafftówna, Kalina Jędrusik, Aleksandra Śląska, Krystyna Sienkiewicz, Zofia Kucówna, Wiesław Gołas, Mieczysław Czechowicz, Wiesław Michnikowski, Edward Dziewoński, Tadeusz Olsza, Czesław Roszkowski, Bohdan Łazuka, Jarema Stępowski, Zdzisław Leśniak i Bronisław Pawlik.

 
Divertimento op.4 Sylwestrowe

Jerzy Wasowski i Jeremi Przybora przypominają historię Kabaretu Starszych Panów (1958-1966). Nagrali cykl Kabaret Jeszcze Starszych Panów.https://www.youtube.com/watch?v=uGa1vkk18kM

 
<<  poprzedni  1   2   3   4   następny  >>