do początku mapa serwisu kontakt  
teatralnia
Kolekcja teatralna w Ninatece!

https://www.youtube.com/watch?v=PIU3esrsMZ0

 
Wierny Robot (1961)

 

https://www.cda.pl/video/856649ba

Sztuka według powieści fantastyczno - naukowej Stanisława Lema
reż.Janusz Majewski

 
Noc listopadowa

„Noc listopadowa” nigdy przedtem nie była wystawiana w Teatrze TV, tym głośniejszym echem odbiła się inscenizacja Wajdy, zarejestrowana w 1978 roku. Przedstawienie nie było prostym przeniesieniem ze sceny, lecz zostało od nowa skomponowane i opracowane dla potrzeb telewizji, reżyser zaś w pełni wykorzystał w nim możliwości kamery, operowania obrazem i dźwiękiem, stosowania różnorodnych tricków technicznych. Obok wybitnych aktorów krakowskich w widowisku „zagrała” naturalna scenografia Łazienek, Belwederu, ulic Starego Miasta.

 

Teatr TV- "Noc Listopadowa"https://www.cda.pl/video/2349183ab

 
"MAKBET" 1969 Teatr TV

https://www.cda.pl/video/76893444

Makbet (ang. Macbeth) – tragedia Williama Shakespeare’a napisana około roku 1606, należy do najczęściej wystawianych i adaptowanych sztuk szekspirowskich, jest również najkrótszą tragedią jego autorstwa.

Sztuka oparta została na przekazach historycznych dotyczących króla szkockiego Makbeta spisanych w kronice Raphaela Holinsheda (ok. 1570–1577), a pośrednio na kronice Historia gentis Scotorum (1527) Hectora Boece (która była źródłem dla Holinsheda).

Na język polski tłumaczony był Makbet wielokrotnie, m.in. przez Stanisława Egberta Koźmiana, Józefa Paszkowskiego, Leona Ulricha, Jana Kasprowicza, Krystynę Berwińską i Jerzego Sitę, lecz według krytyków, takich jak Jan Kott czy Tadeusz Łomnicki, najlepiej przetłumaczył go Stanisław Barańczak.

Na scenie polskiej Makbet został po raz pierwszy wystawiony w roku 1812 w teatrze Wojciecha Bogusławskiego.

Sztuka jest archetypiczną opowieścią o niebezpieczeństwach związanych z żądzą władzy i zdradą przyjaciół. Obecny jest w niej wątek charakterystyczny dla średniowiecznego moralitetu: główny bohater ulega pokusie władzy, następuje jego stopniowy upadek moralny, aż do zbrodni, która pociąga za sobą kolejne, nie mija go jednak kara – traci wewnętrzny spokój i poczucie sensu życia.

 
Staś Jerzy Jarocki. teatr tv

https://www.cda.pl/video/86248134

Sztuka Jerzego Jarockiego wykorzystuje listy Stanisława Witkiewicza do syna i autobiograficzną powieść Witkacego „622 upadki Bunga”. Dialogi, występujące postaci oraz przedstawione sytuacje są prawdziwe. Autor ukazuje skomplikowane związki ojca z synem, ich konflikty - inne rozumienie sztuki, inne poglądy polityczne i, mimo różnic, silne związki Witkacego z ojcem. Centralną postacią i narratorem opowieści o młodym Witkacym, o latach, w których kształtowała się jego osobowość, jest jego ojciec. Osobowość syna kształtowała się w wyniku eksperymentu wychowawczego, jakiemu został poddany: nauka w domu bez szkolnego rygoru, lekcje udzielane przez najwybitniejszych uniwersyteckich profesorów, swobodny rozwój talentów, atmosfera wypełnionego sławami i ciekawymi gośćmi domu. Stanisław Witkiewicz uznaje za główne w życiu i w sztuce dążenie do zbudowania własnej, odrębnej indywidualności. Ociec i syn toczą spór właśnie o drogi do indywidualności. W roli Witkiewicza-ojca: Gustaw Holoubek, Stasia Witkacego zagrał Marek Kondrat.

 
Spektakl teatralny-

Spektakl teatralny- proces Joanny de Arc-https://www.youtube.com/watch?v=im6KUcyIx1w&index=47&list=PLhTv63goVzGj_9xQlg0ADIu1ty0Ke-3KV

 
Opis obyczajów


Mikołaj Grabowski w Opisie obyczajów wg Jędrzeja Kitowicza stawia przed nami krzywe zwierciadło sarmackiej tradycji.
„Niechże potomność, dla której to piszę, przegląda się w dawniejszych obyczajach, z dobrych niechaj wzór bierze, złych niechaj się wystrzega” – tak ksiądz Jędrzej Kitowicz napisał we wstępie do Opisu obyczajów za panowania Augusta III, a Mikołaj Grabowski powtórzył te słowa na początku swojego spektaklu. Aktorzy przedstawili więc widzom „owe dawniejsze obyczaje”, sami się w nich przeglądając, bo przecież też należą do potomności, o której pisze Kitowicz.

Reżyser do prezentacji XVIII-wiecznych ceremoniałów i obrzędów wymyślił teatr skromny, by nie powiedzieć ubogi – pusta scena z krzyżem w głębi, stół, kilka krzeseł, miski, kieliszki i butelki. No i aktorzy: grupa rodzinno-przyjacielska. Jak pisał Tadeusz Nyczek: „było coś nieuchwytnie »dodanego«, jakby nadwyżkowego w tym, że obok swoiście samotnego w tym zestawie Jana Frycza grały właśnie trzy pary małżeńskie: bracia Grabowscy z żonami oraz Urszula i Jerzy Golińscy”.

https://www.youtube.com/watch?v=sX4RWaoVtKs

 
Mieszczanin szlachcicem - Teatr telewizji (1969)

Znakomita inscenizacja komedii, z legendarną rolą Bogumiła Kobieli. Molier (1622-73) napisał "Le Bourgeois gentilhomme" na zamówienie króla Ludwika XIV i wystawił komedię w Chambord w 1670 r. Zgodnie z żądaniem protektora, pomieścił w sztuce m.in. balet oraz "ucieszne ceremonie tureckie". W klasycznej inscenizacji telewizyjnej wypadły one rzeczywiście "uciesznie", dzięki ogromnej vis comica aktorów uczestniczących w tej paradzie przebierańców. Jerzy Gruza nie ukrywał, że zdecydował się na realizację "Mieszczanina szlachcicem" przede wszystkim ze względu na Bogumiła Kobielę. Pan Jourdain był ostatnią rolą tragicznie zmarłego w 1969 r. aktora. We wspomnieniu pośmiertnym reżyser zauważył: "Uczył nas bawić. Rozbijał konwencje rozrywki telewizyjnej. Drażnił kołtuna brakiem konwencji. Był szokiem dla wielu w sposobie bycia na scenie, zachowywania się czy grania, proponowania siebie. Był oczarowaniem dla milionów".

https://www.cda.pl/video/2025252fd

 
Kwartet dla czterech aktorow

Kwartet dla czterech aktorów, to sztuka znakomitego kompozytora i muzykologa Bogusława Schaeffera.
Prezentuje perypetie artystów - muzyków, którzy w poszukiwaniu ideału sztuki i formy sięgają po wszystkie dostępne środki wyrazu scenicznego, badają rozmaite konwencje teatralne, doskonale się przy tym bawiąc. Aktorzy zapraszają widzów do inteligentnej, doprowadzonej do granic absurdu gry, opierającej się na zabawie ojczystym językiem. Codzienna mowa staje się narzędziem, za pomocą którego otwarte zostają niezbadane przestrzenie wieloznaczności słów, absurdalnych skojarzeń i odważnych point. Znalezienie sensu sztuki okazuje się jednak niemożliwe. Artyści pomimo wirtuozerii, z jaką posługują się różnymi formami teatralnymi (akrobatyka, śpiew, dialog, taniec, gra na instrumentach), nie są w stanie porozumieć się ze sobą nawzajem. Kwartet dla czterech aktorów to opowieść o kondycji człowieka w chaosie dzisiejszego świata.

https://www.cda.pl/video/268161662?a=1

 
Proces

Przedmiotem tytułowego procesu jest nieokreślona wina Józefa K., urzędnika bankowego, bohatera powieści. W wyniku procesu bohater zostaje skazany na śmierć. Sam proces ma charakter absurdalny. Oskarżony nie wie, o co jest oskarżony, ani kto go oskarża, nie ma praktycznie żadnej możliwości obrony. Tytuł powieści odnosi się do jednostkowej sytuacji bohatera utworu, ale ma też wymiar metaforyczny - życie każdego człowieka jest takim właśnie procesem.

Przedstawione w powieści wydarzenia rozgrywają się w ciągu roku. W momencie rozpoczęcia akcji bohater kończy trzydzieści lat, w dniu egzekucji znajduje się w przededniu swoich trzydziestych pierwszych urodzin.


Czytaj więcej na https://www.bryk.pl/lektury/franz-kafka/proces.streszczenie-krotkie#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefox

 

https://www.cda.pl/video/191363962

 
1   2   3   4   następny  >>