do początku mapa serwisu kontakt  
Projekty » Aktualne

 

 

ROWERSI-

czyli...... rowerowi artyści

 ...............łączy nas miłość

do roweru, teatru, historii, przyrody i rysowania.

 

 

AUTORZY projektu;

Agnieszka Dołowy- nauczyciel przedmiotów plastyka,muzyka, zajęcia artystyczne

Katarzyna Obidzińska- nauczyciel matematyki, trener szachowy, instruktor turystyki kwalifikowanej: turystyka rowerowa i kajakowa

 

Osoby współpracujące- p.Anna Ogrodnik, p.Elwira Leśniewska, p.Ewa Laskowska

 

Adresaci projektu

W projekcie mogą brać  udział uczniowie klas gimnazjalnych i klas 5- 7 Szkoły Podstawowej nr336 w Warszawie.

 

Temat projektu

Tematyka projektu, bezpośrednio powiązana z trasami rowerowymi Regionu, dotyczy fauny i flory naszej Małej Ojczyzny oraz wybranych wydarzeń z jej historii.

 

Uzasadnienie wyboru zadań

- poznanie historii swojego regionu w 100lecie NIEPODLEGŁOŚCI

Tematy dobrane są tak, aby były rozszerzeniem wiedzy z zakresu przedmiotu plastyka zdobytej w procesie nauczania , a co za tym idzie, aby w pełni realizowały podstawy programowe przedmiotu plastyka oraz dawały szanse większego rozwoju uczniowi uzdolnionemu artystycznie.

Ważnym zadaniem projektu jest pogłębienie wiedzy uczniów na temat przepisów ruchu drogowego oraz wiedzy na temat bezpiecznego rowerowania.

 

Termin wykonania projektu

Projekt podzielony jest na szereg podprojektów. Są one realizowane w wybrane dni roku szkolnego.

 

Czas trwania projektu-----minimun jeden rok.

 

 

Nasze inspiracje-----

Kamishibai

(jap. 紙芝居 kami-shibai, kami – papier, shibai – teatr, przedstawienie, dramat, sztuka) –

 

Teatr ilustracji, teatr obrazkowy, dosłownie: papierowy teatr.

Jest to tradycyjna japońska sztuka opowiadania historii za pomocą ilustracji wykonanych na kartonowych planszach, wsuwanych do małej, płaskiej, drewnianej, otwartej częściowo skrzynki, pełniącej rolę sceny/ekranu o nazwie butai (scena).

 

Kamishibai można porównać do

wędrownego teatru marionetkowego,

w którym miejsce lalek zajmują obrazy.

 

Kartonowe plansze z obrazkami opowiadają historię, a każda plansza przedstawia kolejny fragment opowieści.

Tył karty zarezerwowany jest na tekst oraz miniaturkę obrazka.

Parawan stoi zwrócony do publiczności, czytający/opowiadający stoi z boku lub z tyłu i czyta opowieść, zmieniając płynnie plansze.

Gdy scena zostaje otwarta, opiera się na dwóch przednich okiennicach, co zapewnia mu stabilność.

Jej tył jest pusty tak, aby można było czytać tekst umieszczony na tylnej części każdej z plansz.

Teatrzyk można umieścić np. na bagażniku roweru, na wysokości oczu publiczności.

 

 

 

 

 

Nasze inspiracje:

 

Wieś Białołęka powstała w 1425 roku i należała do rodziny Gołyńskich.

Była to wieś szlachecka, powstała na prawie chełmińskim.

 

Na początku XVII wieku jej właścicielem był biskup chełmiński Wawrzyniec Gembicki.

W połowie XVII wieku jej właścicielem był natomiast Jan Kazimierz, który darował ją następnie jezuitom.

 

W okresie wojen szwedzkich, w czasie trzydniowej bitwy o Warszawę (1656 r.) Białołęka została spalona.

 

W 1661 roku było tu 38 domów, w 1789 już 63.

Wieś należała wtedy do pani Szamockiej, miecznikowej warszawskiej.

W dniach 24-25 lutego 1831 roku pod Białołęką, po obu stronach obecnej ulicy Białołęckiej, na północ od ulicy Toruńskiej została stoczona bitwa między armią polską dowodzoną przez gen. J. Krukowieckiego a korpusem rosyjskim Szachowskiego.

 

W XIX wieku Białołęka wchodziła w skład gminy Bródno.

Na obrzeżach Białołęki stopniowo powstawały nowe osiedla i folwarki: Aleksandrów, Brzeziny, Annopol, Konstantynów, Marywil, Różopole i Ustronie. W okresie międzywojennym jedynym terenem obecnej Białołęki będącym w granicach Warszawy było osiedle Różopol.

 

 

W 1938 roku Białołęka liczyła około 700 mieszkańców, dzieliła się na Białołękę  Dworską i Białołękę Szlachecką, a należała do gminy Bródno.

 

W 1951 grupa wsi (w tym Białołęka) została przyłączona do Warszawy w wyniku nowego podziału administracyjnego stolicy. Skrajnymi osiedlami będącymi wtedy w granicach Warszawy były: Nowodwory, Winnica, Dąbrówka Szlachecka, Dąbrówka Grzybowska, Brzeziny Nowe, Choszczówka, Białołęka Dworska i Białołęka Szlachecka.

W 1976 roku, podczas kolejnej zmiany granic, do Warszawy włączono kolejne wsie i północno-wschodnia granica Warszawy uzyskała obecny kształt. W 1994 roku Białołęka dała nazwę nowej gminie Warszawa-Białołęka. Pod względem powierzchni gmina sytuowała się na trzecim miejscu pośród 11 gmin warszawskich, zajmując 15% powierzchni całego miasta.

W 2002 roku zmieniono podział terytorialny likwidując warszawskie gminy, zastępując je dzielnicami.

 

 

Historia Kanału Żerańskiego

Pierwotnie w XVII wieku w miejscu dzisiejszego Kanału Żerańskiego powstał Kanał Królewski z polecenia króla Zygmunta III Wazy. Zadaniem tego kanału było "ściągnąć wody z puszczy" (Puszczy Słupeckiej), czyli uregulowanie rzeki Długiej na odcinku od Kobiałki do Narwi, która zagrażała wylewami dworowi myśliwskiemu Wazów w Nieporęcie. Nazwa Kanał Królewski widnieje jeszcze na mapach z lat 30. XX wieku. Kanał ten został wykorzystany przy budowie Kanału Żerańskiego.

Kanał Żerański jest kontynuacją robót prowadzonych już w I poł. XIX w. Wobec odcięcia od Bałtyku przez Prusy powstał plan, aby otworzyć drogę na Bałtyk przez Narew i Niemen, które należało połączyć spławnymi kanałami. Między Narwią a Niemnem przeprowadzono Kanał Augustowski, a między Bugiem a Dnieprem kanał znany jako Kanał Królewski.

Koncepcja budowy kanału pomiędzy Bugiem a Wisłą powstałą już w 1910 - Carskie Ministerstwo Komunikacji opracowało projekt drogi wodnej Wisła-Dniepr. Skanalizowany miał być Bug od Brześcia do Małkinii i dalej od Małkinii do Warszawy miał biec kanał długości 90 km. Projekt po przeróbkach zaakceptowano w formie kanału Żerań-Zegrze, który miał skrócić drogę wodną Bug-Wisła z 61 do 20 km. Zadaniem tego kanału miało być też odwodnienie doliny Bródnowsko-Nieporęckiej oraz zlewni rzeki Długiej i Kanału Bródnowskiego.

Pierwsze prace ruszyły dopiero w 1919 roku, ale szybko zostały przerwane. Kolejne prace podjęte w latach 1935-1938 zaowocowały budową wąskiego kanału na Żeraniu o długości ok. 2,5 km, który służył odprowadzaniu wody z Kanału Bródnowskiego.

Do pomysłu powrócono w 1950 roku i już w 1951 r. na początku współczesnego Kanału Żerańskiego wybudowano port oraz śluzę. Dwustronna śluza im. inż. Tadeusza Tillingera pomiędzy portem Żerańskim a Wisłą ma komorę o wymiarach 85x12 oraz długość 104 m i do niedawna była drugą na świecie co do wielkości i typu, po śluzie pod Asuanem na Nilu w Egipcie.

 

 

Zabytki Białołęki

 

Zespół pałacowo-parkowy w Tarchominie składający się z XVIII-wiecznego dworu i pałacu z początku XIX wieku wzniesionego przez Tadeusza Mostowskiego oraz parku.


Kościół św. Jakuba na Tarchominie ul. Mehoffera 2.Kościół parafialny przy ul. Mehoffera jest jedyną gotycką świątynią w Warszawie, która dotrwała do naszych czasów w niemal nienaruszonym stanie. Czytelne są do dziś szesnastowieczne detale architektoniczne. Kościół wzniesiony został z cegły ułożonej w wątku polskim. Gotyk mazowiecki z początku XVI wieku.


Parafia Rzymskokatolicka Narodzenia NMP w Płudach ul. Klasyków 21.Kościół zbudowany w latach 1908-1913 w stylu neogotyku nadwiślańskiego. W dniu 8 września 1913 roku dokonano poświęcenia kościoła, a 16 września 1949 roku została erygowana Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny przez Księdza Prymasa Stefana Wyszyńskiego.


Parafia Rzymskokatolicka św. Michała Archanioła w Grodzisku ul. Głębocka 119.Jeden z najstarszych drewnianych kościołów w Warszawie, modrzewiowy, ufundowany prawdopodobnie przez królową Bonę w 1534 roku.