do początku mapa serwisu kontakt  
Artoteka » Filmiarnia
Na długie zimowe wieczory polecam- "Inne niż popularne"

"Opowieści księżycowe" (1953) - Opowieści księżycowe to romantyczna i posępna baśń o garncarzu, który uciekł od swego domowego szczęścia w marzenia, 

 

 

"Męczeństwo Joanny d'Arc" ("The Passion of Joan of Arc", 1928)

Kreacja Marii Falconetti w roli tytułowej jest absolutnie genialna i bez wahania umieściłbym ją w gronie najwybitniejszych aktorskich występów w historii. Męczeństwo jest znakomicie zagrane, sfilmowane (odnosimy wrażenie, jakbyśmy dzięki kamerze zaglądali w głąb duszy bohaterów), a oddziaływanie na widza jest bardzo mocne. Z pewnością duże wrażenie na odbiorcy wywiera muzyka Voices of Light. Film opowiada o przesłuchaniu Joanny d’Arc, które jak wiadomo skończyło się jej śmiercią na stosie.

 

"Studnia i wahadło" (tytuł oryg. The Pit and the Pendulum) − amerykański film grozy z 1961 roku, w reżyserii Rogera Cormana, będący adaptacją noweli Edgara Allana Poe o tym samym tytule. W filmie w rolach głównych wystąpili Vincent Price, Barbara Steele, John Kerr i Luana Anders. Premiera obrazu odbyła się 12 sierpnia 1961.

 

"Światła wielkiego miasta" ("City Light", 1931)

Czy miłość jest ślepa? Ten film trafia przewrotnie w sedno tego pytania. Ubogi gość zakochuje się w niewidomej kwiaciarce. Pod płaszczykiem beztroskiej zabawy przemycono gorzkie prawdy rządzące miłością, która nie idzie w parze z biedą w światłach wielkiego miasta. Na każdym kroku szczerość Trampa sprawia, że gagi są rozbrajające. Łagodność czyni go niezauważalnym dla otoczenia. Bohater cieszy się swoim losem i z otwartością traktuje życie. Chwyta radosne chwile i stwarza okazje pod wszystko co pozytywne, bez względu na to co go spotyka. "City Lights" to mistrzowski popis pantonimy Chaplina aż po ostatnie chwile filmu i wyjątkowa komedia romantyczna z prostą historią pokrzepiającą serce.

 

"M - Morderca" (1931)

Potęga sugestii w kryminale ukazującym pełną determinacji nagonkę na mordercę. W roli ścigających występują: społeczność, policja i świat przestępczy. "Kto jest mordercą?" - widnieje na pobliskim afiszu podczas, gdy seryjny zabójca rozmawia z ofiarą. Widzimy tylko cienie. Te i wiele innych scen obrazuje nam mistrzostwo w wyrażaniu napięcia i stonowanego suspensu. Atutem historii jest trudny problem do rozwiązania, który nie kończy się na śledztwie. "M" do dziś pozostaje wzorcem dla thrillera psychologicznego..

 

"Obywatel Kane" ("Citizen Kane", 1941)

Słynny przedsiębiorca wypowiada przed śmiercią słowo, którego nikt nie rozumie. Dziennikarz rozpoczyna śledztwo by dowiedzieć się, co ono oznaczało. Dowie się wielu rzeczy, ale czy możliwe jest poznanie odpowiedzi? I szerzej: prawdziwe poznanie drugiego człowieka? Przez ten tytuł zacząłem się fascynować kinematografią. Definicję kina. Jeden jedyny film który można obejrzeć i dać sobie spokój z kinem jako takim. Film przemawiający za całą dziedzinę sztuki, pracujący na szacunek dla siebie w uczciwy sposób. Niekorzystający z żadnego schematu lub gatunku. Czyste autorskie kino.

 

"Rękopis znaleziony w Saragossie" (1964)

Po lekturze powieści Potockiego byłem pewien, że to jedna z tych książek, których filmowa adaptacja z góry skazana jest na klęskę. Po seansie filmu Hasa pozostało mi tylko posypanie głowy popiołem i bicie pokłonów przed jego maestrią. Jeśli byłby to mój prywatny Top 100, "Rękopis..." bezapelacyjnie zająłby pierwsze miejsce. Historia podróży oficera Alfonsa van Wordena do Madrytu to kamień milowy filmowego postmodernizmu. Kino awanturnicze z pogranicza snu i jawy, gdzie walki, pościgi, demoniczne opętania, cygańskie bajania, dworskie intrygi i płomienne romanse tworzą perfekcyjną harmonię. Wszystko to wykonane z rozmachem godnym ówczesnych blockbusterów. Scenografia i dbałość o szczegóły robi wrażenie nawet dziś. Do fascynacji tym obrazem przyznają się m.in. Luis Bunuel, David Lynch czy Martin Scorsese. Wojciech Has uwikłał mnie w surrealistyczną grę, bez końca otwierając nowe szkatułki, kazał zatracać się w kolejnej opowieści, w opowieści, w opowieści...

 

Harmonie Werckmeistera ("Werckmeister Harmonies", 2000)

Choć film Tarra nie posiada wielce rozbudowanej fabuły, to mimo to pozostaje dziełem wielowymiarowym pozwalającym na interpretowanie go na wiele różnych sposobów, których nie sposób w kilku zdaniach opisać. Ten niezwykły obraz od pierwszych minut dosłownie hipnotyzuje i przyciąga niesamowitym klimatem, stworzonym dzięki długim ujęciom i muzyce Mihaly’ego Viga.

 

 

Cinema Paradiso (1988)

Włoski obraz Giuseppe Tornatore pokazuje dziecięcą fascynację kinem i miłość do srebrnego ekranu, tak wielką, jaką dane jest przeżyć tylko nielicznym. Film opiera się na wspomnieniach Toto, który po latach wraca do rodzinnego miasta. Osadzone w wojennych realiach uczucie, jakim Toto darzy dziesiątą muzę wraz z wiekiem nie słabnie - przeciwnie! W swoim życiu główny bohater przeżywa romans rodem z kinowego ekranu – sam jednak nie jest w stanie tego zauważyć przez księdza-cenzora, który wycina z taśm filmowych sceny, które rzekomo mogłyby być gorszące. Obraz sycylijskiego miasteczka dopełniają kompozycje Ennio Morricone przesycone ckliwością i sentymentem w pozytywnym tych słów znaczeniu.

 

Jesienna sonata – szwedzko-francusko-niemiecki dramat z 1978 roku.

Charlotte jest światowej sławy pianistką. Zostawiła rodzinę dla sztuki, przeżywa depresję po śmierci przyjaciela Leonarda. Na zaproszenie córki i jej męża przyjeżdża ze Szwajcarii do małego prowincjonalnego zboru protestanckiego w Szwecji. Na miejscu okazuje się, że Eva wzięła pod dach umysłowo chorą siostrę Helen, zamkniętą przed laty przez matkę w zakładzie dla obłąkanych. Między kobietami dochodzi na spięcia. Próbują wyjaśnić parę ważnych spraw...

 

Powrót ("Vozvrashchenie / The Return", 2003)

Dyrektor festiwalu w Wenecji walczył, żeby ten film znalazł się w konkursie głównym i jak się później okazało, wygrał główną nagrodę. Film jest bowiem powrotem dawnej wielkości rosyjskiego kina wraz z całą jego metafizyką, poetyckością i mnogością interpretacji, czym zachwycał świat niegdyś Andriej Tarkowski. Reżyser Zwiagincew zawarł w swoim dziele mnóstwo symboli, które naprowadzają na różne sposoby zrozumienia przesłania filmu. "Powrót" wywołuje również ogromne emocje względem enigmatycznej postaci Ojca, który dla swoich dwóch synów jest troskliwym a jednocześnie surowym opiekunem. Ostatnie sceny to już istny cios w szczękę, a kapitalna muzyka podkreśla odczucia. Bez wątpienia wielki film.

 

Mulholland Drive – tak nazywa się słynna droga, która przechodzi przez Góry Santa Monica i łączy Hollywood z morzem. Rozciąga się z niej przepiękny widok na tę dzielnicę Los Angeles.

Film opowiada historię dwóch kobiet wplątanych w intrygę kryminalną. Mamy tu do czynienia z typowym dla Davida Lyncha światem, w którym nic nie jest takie, jak się na początku wydaje i nikt nie jest tym, za kogo się podaje. W swej opowieści Lynch maluje wizję miasta Los Angeles, w którym niewinność miesza się z korupcją, miłość z samotnością, a piękno z moralnym zepsuciem. Prowadzi nas przez tajemniczy labirynt doznań, aż do miejsca gdzie spotykają się ze sobą senne marzenia i przerażające koszmary.

 

 

Spaleni słońcem lub Zmęczeni słońcem (ros. Утомлённые солнцем, zmęczeni słońcem) – pełnometrażowy film fabularny w reżyserii Nikity Michałkowa z 1994 roku. Film otrzymał wiele nagród, m.in. Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego.

Tytuł filmu pochodzi od nazwy piosenki "Zmęczone słońce" (ros. Утомлённое солнце), będącej rosyjską wersją "Tej ostatniej niedzieli" Jerzego Petersburskiego. Piosenka ta jest motywem przewodnim filmu.

Połowa lat 30. Zasłużony weteran wojny domowej, komdyw Kotow spędza z żoną i córką wakacje w podmoskiewskiej daczy. Sielankowy nastrój wywczasów zostaje zmącony, gdy zjawia się tajemniczy młodzieniec z Moskwy, dawna miłość żony komdywa.

 

Pięści w kieszeni (tytuł oryginalny I pugni in tasca) – włoski film fabularny z 1965 roku w reżyserii Marca Bellocchia, debiut fabularny tego twórcy.Film Bellocchia wywołał powszechne zdumienie. Zaskakiwał bardzo dobrym opanowaniem filmowego języka, ale jeszcze bardziej wstrząsającym obrazem ukazanej rzeczywistości. Cechuje go nagromadzenie motywów patologicznych, mających sens symboliczny: zabicie matki oznacza wyzwolenie się z typowo włoskiego kultu Wielkiej Matki, a spalenie rodzinnych pamiątek – gest odrzucenia stereotypowych obrządków rodzinnych. Natomiast drwiną z melodramatycznych gustów jest scena, w której uradowany Aleksander „odgrywa” arie z opery Traviata przy akompaniamencie muzyki z płyty. Kontrowersyjny film nie został zakwalifikowany do programu festiwalu w Wenecji, ani do dystrybucji przez państwowe przedsiębiorstwo Italnoleggio Cinematografico. Jego wartości doceniono później, a reżyser zyskał miano przywódcy grupy kontestatorów. Film otrzymał nagrodę na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Locarno. Był jednym z 15 tytułów wybranych przez Museum of Modern Art do drugiej części retrospektywnego przeglądu powojennego włoskiego filmu, zorganizowanego w Nowym Jorku wiosną 2000 roku.

 

 "Duch roju"1973--Opowieść o dzieciństwie, wyobraźni i strachu, którą Erice zapisał się jako jeden z najwybitniejszych autorów kina hiszpańskiego i najciekawszych reżyserów współczesnych. Pełnometrażowy debiut tego twórcy oczarowuje subtelnością, a zarazem powagą. Równie ważny jak sama historia jest w nim nastrój budowany m.in. za pomocą niepokojącej muzyki skomponowanej przez Luisa de Pablo (znanego ze współpracy z Carlosem Saurą) oraz wyjątkowych pejzaży – surowych, jesiennych i pustych, przepełnionych ponurą magią. Akcja filmu rozgrywa się na kastylijskiej prowincji w 1940 roku – wkrótce po zakończeniu wojny domowej, której ślady wciąż są widoczne. Pewnego dnia do jednej z wiosek przyjeżdża kino objazdowe, prezentujące mieszkańcom Frankensteina. Wśród widzów są dwie siostry: Ana (zjawiskowa, odkryta przez Erice’a Ana Torrent) i nieco starsza od niej Isabel (Isabel Telleria). Dla obu dziewczynek seans ten okaże się przełomowy – od tego czasu będą zafascynowane tajemnicą śmierci, którą każda z nich będzie starała się rozwikłać na swój własny sposób.

 

 

Listonosz – włosko-francusko-belgijski dramat obyczajowy z 1994 roku na podstawie poematów Pablo Nerudy i powieści Ardiente Paciencia Antonio Skármety.

Włochy, rok 1952. Na jedną z wysepek u wybrzeży Włoch trafia chilijski poeta Pablo Neruda, którego rząd wygnał z kraju. Lokalny poczmistrz jest przerażony ilością listów skierowanych do poety. Wynajmuje więc Mario Rouoppolo jako prywatnego listonosza dla Pablo. Obaj zaczynają się przyjaźnić. Kiedy Mario zakochuje się w Beatrice, Pablo – niczym Savinien Cyrano de Bergerac – pomaga mu ją zdobyć, ucząc sztuki pisania wierszy miłosnych.